ช่วงนี้มีแต่เรื่องกะเรื่อง เรื่องอะไรนะหรอ ก้อเรื่องโจกะซันนี่นี่ละครับ ชวนปวดหัว ตกลงผมผิดใช่ไหมที่แนะนำให้คนสองคนนี้มารู้จักกัน งานนี้ศิราณีอย่างผมคงจะต้องเลิกเป็นเพราะคู่นี้ละครับ มีเรื่องปวดหัวไม่ซ้ำแต่ละวัน เฮ้อ
         ผมไม่เข้าใจใครทั้งนั้น อย่าบอกพูดกับผมนะว่า ไม่มีใครเข้าโจหรอก ก้อในเมื่อไม่เข้าใจไมไม่อธิบายมาฟะ เรียกผมไปเจอแล้วไม่พูดอย่างนี้มีเคืองนะเฟ้ย ผมไม่เข้าใจมันจะอะไรนักหนา ตกลงโจมันเลิกกะปุนหรือยัง ตกลงมันรักใครกันแน่ การที่มันบอกว่าสมการ2ข้างมันเท่ากันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกที่แกจะได้รักคนสองคนพร้อมๆกันได้ นี่ไม่ได้เป็นผู้หญิงที่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ นี่เกลียดมากๆ ผมรู้ว่านี่จริงจังกะในชีวิต
         ตอนนี้ผมอยุ่ตรงกลางที่เห็น คนที่ผมรู้จักทั้งสองคนเครียดกัน จนผมจะเครียดตามไปด้วยแล้ว พอนี่จะคุยโจไม่คุยพอนี่ไม่คุยโจจะคุย มันจะเอายังไงกันแน่ ปวดหัว ไม่อยากรับรู้แล้วเฟ้ย แต่มันก้อคงเป้นไปไม่ได้หรอกครับ เพราะถ้าโจติดต่อนี่ไม่ได้มันจะโทรมาหาผม นี่ติดต่อโจไม่ได้ก้อโทรหาผมอีกเช่นกัน เหอะๆ ผมกลายเป็นนกตั้งแต่เมื่อไหร่ ถ้าเป็นนกเพนกวินหรืออินทรีย์จะไม่ว่าเลยนะครับ นี่กลายเป็นนกพิราบตามท้องสนามหลวงไปเรียบร้อยแล้ว เหอะๆๆ ก้ออย่างว่าละครับ คิวหาเรื่องของคิวเอง
         สรุปสุดท้ายบทจบมันจะอยู่ตรงไหนนะ คนที่อยู่ตรงกลางอย่างคิวก้อคิดว่าสองคนนี้นะรักกันได้ แต่มันก้อแค่อีกคนไม่พูดให้เคลียร์ ส่วนอีกคนก้อไม่เชื่อใจคำพูดอีกฝ่ายเลย ประชดไปประชดมา เด๋วผมรำคาญมากๆจะไม่เป็นศิราณีแล้วละ เป็นมารดีกว่า ยุแยงตะแคงรั่วเข้าไปให้มันเลิกกันดีกว่าไหม เป็นภาคดี ก้อไม่ชอบเด๋วจะเป็นภาคร้ายแล้ว ชิ
         พอๆ จบๆเรื่องโจกะนี่ได้แล้ว เอาเรื่องที่ม.ดีกว่า ตอนนี้งานรับน้องล่มแล้ว(หรือป่าว) แต่พวกเพื่อนๆอยากไปแต่หนังสือจากทางมหาลัยไปถึงมือผู้ปกครองทุกคนแล้วว่า ไม่มีการรับน้อง (ประมาณนี้มั้ง) ก้ออาจจะเปลี่ยนจากการรับน้องไปเที่ยวดรีมเวิลด์แทน หุหุ รู้นะว่าพี่นุ่นอยากไปชิมิล่า
         กะว่าถ้าได้ไปจริงๆจะโทรไปชวนพี่นุ่นคนแรกเลย แล้วเจ๊ก้อยละครับจะไปไหม ไปกินเด็กๆ เหอะๆ แล้วจะจับลากพี่นุ่นไปขึ้นไวกิ้งให้ได้เลย ไม่เสียวซะหน่อย ไอ้เครื่องเล่นที่พี่นุ่นอยากเล่นอันนั้นต่างหากที่จะทำให้คิวเกือบตาย กลับบ้านมานอนแล้วหัวหมุนอย่างกะอยู่บนเครื่องนั้นอีก 410 รอบเลย เหอะๆไม่เล่นอีกแล้วเครื่องนั้น
         เข้าไปดูไดของก้าร์คุงมา ไปเที่ยวดรีมเวิลด์เห็นแล้วนึกถึงความหลังครั้งที่ไปตอนวันสงกรานต์อยู่เลย ไปเจอพี่ก้อยกะพี่นุ่นครั้งแรก(ใช่ไหม)วันนั้นจำได้ว่า แยกร่างไม่ถูก -*- ไม่รู้ว่าจะเลือกเพื่อนหรือพี่ดี เหอะๆ หัวหมุนๆๆ แต่สนุกเล่นซูปเปอร์สแปชไป 5 รอบ ซะใจดีชะมัด ไว้ไปเล่นอีกแต่งานนี้ต้องเอาเสื้อไปเปลี่ยนด้วยละ
         เข้าไปดูกระทู้คุณทำไดอารี่เพื่อจุดประสงค์ใด ไปเจอเม้นของพี่มิ้มมา เขียนบอกว่า "เขียนเพื่อสนองความอยากเขียนอ่ะค๊า" ก้อจริงนะ อย่างที่พี่เค้าพูดละ เขียนเพราะอยากเขียน ถ้าไม่อยากเขียนก้อคงไม่ทำ แต่ก่อนคิวก้อไม่ทำ แต่พอทำแล้วก้อเริ่มติด เริ่มชิน แต่คิวว่าก้อดีนะ เป็นการฝึกภาษาไว้ไปแต่งนิยายซึ่งแต่งไม่เคยจบซะกะที เรื่องสั้นอะจบเรื่องยาวไม่เคยจบ เฮ้อ
         ช่วงนี้อัพบ่อยและอัพยาว ไม่รู้จิครับ เหมือนกับว่าอีกไม่นานอาจจะไม่ได้อัพ เพราะตอนนี้ผมไม่รู้ว่าจะปิดไดดีหรือป่าว แต่ถ้าปิดไดไปผมต้องคิดถึงพี่ๆที่นี่แน่ๆ อดแซวป้าก้อย พี่นุ่น พี่มิ้มอีกแน่ๆเลย ชัวร์ๆ ไม่ไหวอะ ไม่ได้แซวแล้วเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง(แน่หรอ?) งั้นคิวไปก่อนนะครับ พรุ่งนี้มีงานพรีเซนต์ แต่ยังไม่ได้อ่าน+ท่องซะกะตัว บะบายครับ