คิวเข้าไปอ่านไดของคนคนนึง เค้าถามว่า

เคยไหม? เวลาเรานั่งอยู่เงียบ ๆ…

น้ำตาก็ไหลออกมาเองโดยไม่รู้ตัว
สมองชอบคิดอะไรไร้สาระ

เก็บเอาเรื่องโน้นเรื่องนี้มาคิด ให้ปวดหัว
แค่ได้เห็นคำพูดที่เสียดสี แทงใจ ก็คิดไปไกล

         มันเป็นแค่คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบแต่คิวก้อดันไปตอบเค้านะว่า "เคยสิ เป็นบ่อยด้วย" บางทีก้อหัวเราะทั้งๆที่น้ำตาไหลอยู่ทั้งๆที่ใจมันยังเจ็บก้อยังมีเลย คอมเม้นเมื่อวานมีคนถามว่า "ทำไมชอบคิดว่าตัวเองไร้ค่าจัง" ถ้าต้องการคำตอบอาจจะพูดได้ว่า ถ้าตัวผมมีค่า สิ่งที่ผมต้องโดนมันเป็นแบบนี้งั้นหรือครับ คำด่าคำๆหนึ่งที่แม้จะผ่านมาแล้วแต่ทุกๆคำพูดที่ออกมาจากปากของพวกเค้าผมจดจำได้ดีเสมอ ความจำผมจำแม่นพอๆกับความจำที่เสื่อมๆไปนั่นละ
         ผมนะจำอะไรที่ไม่ควรจะจำค่อนข้างเยอะ สิ่งที่ควรจำมันมีน้อยเหลือเกิน ถ้าเปลี่ยนได้ก้อผมไม่อยากจำอะไรจะดีกว่าครับ จริงๆนะ ทุกๆวันผมมองดูหน้าจอมือถือตัวเองมันเป็นสิ่งตอกย้ำชีวิตผมได้ดี มันเป็นรูปที่ผมถ่ายมาจากการ์ตูนเรื่องหนึ่งของเครือเนชั่น รูปของมันเป็นรูปที่มีคนพรรคพวกของเค้าอยู่ครบ ผมไม่ใส่ใจกับคนในรูปนั้นซะเท่าไหร่แต่ผมสนใจคำที่มีอยู่มากกว่า When we are together และทุกๆครั้งที่มองผมจะนึกถึงเจ้าหญิงว่าเมื่อไหร่เราจะอยู่ด้วยกัน แม้เป็นแค่เสี้ยวของวินาทีก้อตามทีผมก้อมีความสุขมากๆเลยนะครับ
         ผมอยากจะลงรูปนั้นในนี้เหมือนกันแต่กลัวว่าต้องเสียค่าลิขสิทธิ์ไหม เหอะๆเด๋วโดนลบไดขึ้นมาแล้วจะซวยเหมือนไฮไฟว์เพราะครั้งแรกลงรูปกอล์ฟ-ไมค์ไป30กว่ารูปโดนลบไฮไฟว์อันนั้นไปแล้ว ต้องทำใหม่เลย เซ็งๆ ก้อเลยรู้สึกเข็ดที่จะลงรูปอะไรแล้วที่มันไม่ใช่ของตัวผมเองอะ เพราะถ้าให้ลงรูปผมเองก้อไม่ลงหรอกครับ เพราะไม่ค่อยชอบถ่ายรูปสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะกล้องมือถือด้วยแล้ว แต่มันก้อแล้วแต่อารมณ์อีกเช่นกันครับว่าผมต้องถ่ายกับใครเท่านั้นเอง -*-
        วันนี้ผมต้องปรับเปลี่ยนอารมณ์ให้ได้ครับ ก่อนที่ผมจะไปเจอน้องวันพรุ่งนี้เพื่อไปงานสัปดาห์หนังสือด้วยกัน เพราะอย่างไงซะต้องอารมณ์ดีให้ได้ แม้ว่าจะอาการไม่ค่อยดีซะเท่าไหร่ ล้อเล่นครับ เพราะอย่างไงผมต้องร่าเริงตลอดเวลาได้อยู่แล้น อิอิ บะบายครับ เด๋วจะตามเม้นทีหลังนะครับ